Historia parafii w Kamienicy Polskiej.

W połowie XV w. Katarzyna Koziegłowska (owdowiała żona Krystyna II – dziedzica Księstwa Siewierskiego) przekazuje odziedziczone po mężu dobra swemu bratu biskupowi krakowskiemu – Zbigniewowi Oleśnickiemu. W ten sposób Księstwo Siewierskie staje się (wraz z Kamienicą) na blisko 350 lat samodzielnym państwem kurii krakowskiej, przywróconym Rzeczypospolitej dopiero przez Sejm Wielki w 1791 r. Wtedy też Kamienica uzyskała prawo do obecnej nazwy tj. „Kamienica Polska”. Granica tego księstwa biegła lewym brzegiem Warty aż do ujścia Kamieniczki, by dalej prowadzić na zachód – wzdłuż tej rzeczki – do Rudnik Małych, i dalej na południe w rejon Gniazdowa. Kamienica Polska miała wówczas swoją parafię aż w Koziegłowach, by dopiero od 1824 roku znaleźć się w bliżej położonej Pocześnie. Tak było do 1869 r. kiedy to miejscowość ta doczekała się wreszcie własnej parafii. Kolejność tych zdarzeń była następująca. W 1774 r. zarządca zamku w Siewierzu Ignacy Wędrychowski odkupił wieś Kamienicę od biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka, by w 1797 r. przekazać ją swej córce Antoninie Sadowskiej. Ona w 1818 r. sprzedaje Kamienicę kolonistom przybywającym tutaj z Austro-Węgier (głównie Czesi z Moraw).

Ci przywieźli ze sobą umiejętność tkactwa za czym poszło zakładanie przy każdym nowym domostwie kolonistów warsztatów tkackich – których już w 1830 roku było blisko 300. W ten sposób Kamienica Polska otrzymała nowe oblicze znane na całe Królestwo Polskie. Konsekwencją tego jest powstanie Cechu Majstrów Płócienniczych, który w 1838 r. wystawia już swoje wyroby w Warszawie. To ten cech występuje w 1853 r. do carskiej administracji o pozwolenie na budowę kościoła parafialnego w Kamienicy Polskiej. Mimo otrzymanej odmowy, rozpoczęto jednak w 1865 r. budowę murowanego kościoła (jako filialnego). Gdy po dwóch latach kościół był prawie gotowy (wraz z domem dla plebana), nadeszła zgoda na powstanie tutaj parafii, co nastąpiło ostatecznie z dniem 24 grudnia 1869 r.Pierwszym proboszczem zostaje ks. Aleksander Dakowski..źródło: Gazeta Częstochowska
Andrzej Siwiński                                                                                                                                             ,,Przegląd Katolicki" str297,1870r donosił:

 Poświęcenie kościoła odbyło się w niedzielę 28 stycznia 1870 r. W tym także roku ks. Dakowski wniósł prośbę o ustanowienie odpustów w dniu św. Michała – patrona świątyni w Kamienicy Polskiej oraz św. Floriana i św. Józefa. W 1875 r. z powodu przeniesienia ks. Dakowskiego do Parzymiechów, nowym duszpasterzem w Kamienicy Polskiej został wikariusz z Drużbic, ks. Antoni Ziarkowski (1875 – 1888).  W roku 1884 z prośbą o przyłączenie do parafii Kamienica Polska wystąpili mieszkańcy następujących miejscowości: Zawady, Wanat, Własny, Starczy i Łyśca. Ostatecznie w skład parafii weszły: Klepaczka, Zawada I, Kopalnia i Jastrzębie. Kościół parafialny w Kamienicy Polskiej został uroczyście konsekrowany w 20 maja 1884 r. przez biskupa włocławskiego Aleksandra Bereśniewicza. Kolejnymi kapłanami naszej parafii byli: ks. Marcin Makowski (1888 – 1890), ks. Stanisław Mrozowski (1890 – 1892), ks. Franciszek Jaś (1892 – 1903), ks. Antoni Rudnicki (1903 – 1908) i ks. Zygmunt Sędzimir (1908 – 1930), który zarządzał parafią 22 lata i miał duży udział w rozwoju naszej miejscowości. Przyczynił się do założenia Ochotniczej Straży Ogniowej i został jej prezesem. Z jego inicjatywy powstała również w 1910 roku, spółdzielnia tkaczy pod nazwą „Tkacz”. Także dzięki niemu została wybudowana nowa plebania, w kościele założony został sufit kasetonowy, zakupiono cenne stacje Męki Pańskiej. Ks. Zygmunt Sędzimir był posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

Kościół parafialny w Kamienicy Polskiej .Początek XX wieku.Z albumu p.Zofii Walenta

Wnętrze kościoła parafialnego w Kamienicy Polskiej                                                                                        1939r,Z albumu p.Teresy Swiby.                                                                                                                                                                                                  W dalszej części rozwoju Parafii w Kamienicy Polskiej  po ks. Sędzimirze parafią zarządzali: ks. Stefan Jastrzębski (1930 – 1932), ks. Lucjan Kaczmarczyk (1932 – 1937), ks. Józef Klarzak (1937 – 1939) aresztowany przez hitlerowców i zesłany do obozu w Dachau, następnie ks. Mieczysław Tajber (1939 – 1940), ks. Stanisław Cesarz (1940 – 1941), ks. Stanisław Duda (1941 – 1964), który w czasie wojny z narażeniem życia służył partyzantom, niosąc posługi kapłańskie w ich leśnych schronieniach. Za jego bytności został wybudowany dom parafialny zwany „organistówką”. Prowadził gospodarstwo rolne na gruntach parafialnych. Później gospodarzem parafii był uczestnik walk pod Monte Cassino ks. Józef Sojda (1964 – 1969), następnie do 1972 r. parafię prowadził ks. Mirosław Janikowski, po odejściu, którego do 1985 r. proboszczem był ks. Stefan Mizera. W tym czasie odnowione zostały zewnętrzne i wewnętrzne mury kościoła oraz założono drewnianą boazerię, a była parafianka - Bronisława Składowa z domu Herman ufundowała kilkanaście ławek. Następca ks. Józef Duda (1985 – 1989)-odrestaurował również bardzo zniszczoną wieżę kościelną. Po objęciu parafii przez obecnego proboszcza ks. Józefa Bednarza, powołana została Rada Parafialna i Grupa Charytatywna. Odnowiono zewnętrzne mury kościoła, pokryto dach miedzianą blachą i rozbudowano boczne wejście. Poszerzony i ogrodzony został teren cmentarza grzebalnego. Ks. Józef Bednarz przeprowadził renowację ołtarza głównego i dwóch ołtarzy bocznych oraz odrestaurował organy kościelne.

Kościół parafialny p. w. Św. Michała Archanioła w Kamienicy Polskiej

Ołtarz główny w Kościele parafialnym  p. w. Św. Michała Archanioła w Kamienicy Polskiej

 Organy  w Kościele parafialnym  p. w. Św. Michała Archanioła w Kamienicy Polskiej