Łączna liczba wyświetleń

poniedziałek, 20 stycznia 2025

Aleja 26 (Częstochowa),

 Aleja 26 (Częstochowa), nie istniejąca kamienica (rozebrana w końcu 1968). Wybudowana ok. 1868, od 1901 należała do → Ludwika Batawii, → Maurycego Neufelda i Silbera. Od lat 80. XIX w. w przyziemiu funkcjonowała apteka (jej właścicielami byli kolejno → Ferdynand Karo, od 1880 Władysław Zachariasiewicz, Antoni Długosz, od ok. 1913 do 1920 Antoni Gawędzki, w 1920–40 → Piotr Kozerski), od 1897 do ok. 1935 zakład wędliniarski → Juliana Pleskaczyńskiego, w 1908–13 zakład fotograficzny Wacława Wesołowskiego, od ok. 1904 do 1914 skład fortepianów, pianin i organów → Tomasza Porosa. W początkach XX w. działał tu krótko skład z maszynami do szycia firmy Singer i zakład elektrotechniczny „Tryb”, sklep z towarami kolonialnymi i skład futer. W lipcu 1907 do budynku przeniesiono kancelarię policmajstra częstochowskiego; wejście do kancelarii znajdowało się przy ul. Teatralnej (Kościuszki). Od 1919 księgarnia „Robotnika”, następnie księgarnia i sklep → „Gońca Częstochowskiego”. Na piętrze znajdowały się początkowo mieszkania (m.in. do 1910 mieszkał tam dentysta → Marian Puchalski), a później siedziby instytucji, towarzystw, od 1912 do 1921 siedziba filii częstochowskiej → Ryskiego Banku Handlowego, później Banku Śląskiego. Od 1926 znajdował się tam lokal żydowskiego Klubu Sportowego → „Warta”; w t.r. na piętrze (okna od strony alei) „Warta” otworzyła salę, w której odbywały się zabawy, koncerty, przedstawienia teatralne (m.in. → teatru żydowskiego z Częstochowy). Od przełomu lat 20. i 30. na piętrze lokal wynajmowało → Towarzystwo Przyjaciół Francji. Od początku lat 30. siedzibę miały tu biura → Elektrowni w Częstochowie oraz Tow. Elektryfikacyjnego Okręgu Częstochowsko-Piotrkowskiego. W czasie okupacji w budynku znajdowały się biura zarządu komisarycznego częstochowskich spółek elektroenergetycznych, a w 1945–66 → Zakładu Energetycznego w Częstochowie.



Aleksander Gąsiorski, Historia elektroenergetyki częstochowskiej, [w:] Zakład Energetyczny Częstochowa SA. Stulecie elektroenergetyki częstochowskiej, Częstochowa 1996, s. 181, 182; – Ewa Kaczmarzyk, Postać Ferdynanda Karo (1845–1927) w świetle dokumentów archiwalnych znajdujących się w Częstochowie, [w:] „Rocznik Muzeum Częstochowskiego” 2015, t. 14, s. 213; Wincenty Szatkowski, Monografia przemysłu częstochowskiego, Częstochowa 1914, s. 16; Przewodnik po Wystawie Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie 1909 r., Częstochowa 1909, s. 74; – „Goniec Częstochowski” 1907, nr 191, s. 3, 1932, nr 138, s. 3; „Nad Wartą” 1969, nr 1, s. 5; „Życie Częstochowy” 1968, nr 258, s. 4; – materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Juliusz Sętowski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/aleja-26

Stradom , dzielnica obejmuje teren ograniczony: (od północy) linią kolejową Częstochowa–Opole

 Stradom , dzielnica obejmuje teren ograniczony: (od północy) linią kolejową Częstochowa–Opole, następnie ul. Zaciszańską, rzeką Stradomką, ul. Przestrzenną, Konwaliową, Sokolą, Wilgową, Juranda, Łosiową, do rzeki Konopki, rzeką Konopką do rzeki Stradomki, torami kolejowymi Częstochowa–Katowice, torami do ul. 1 Maja, al. Niepodległości do torów kolejowych Częstochowa–Opole, od torów do ul. Hetmańskiej.



Dawna wieś Stradom położona w widłach rzek → Konopki i → Stradomki, w wójtostwie częstochowskim. W 1631 komisja królewska dokonała rozgraniczenia pomiędzy wójtostwem a sąsiednią wsią Dźbów. W XVIII w. Stradom był własnością królewską, znajdował się tu folwark z młynem i browarem. Mieszkańcy należeli do parafii częstochowskiej. Wg spisu z 1787 wieś liczyła 69 mieszkańców. W 1789 znajdowało się tu 28 domów (chałup) oraz browar. Do Stradomia należały pustkowia: Kędory i Zacisie (późniejsze Zacisze); w Kędorach, przy drodze w kierunku Brzezin i Dźbowa, znajdowała się karczma. W 1827 w Stradomiu mieszkało 285 osób w 25 domach. Rozwój demograficzny Stradomia na przełomie XIX i XX w. związany był z uruchomieniem dużych zakładów przemysłowych; w 1882 powstała Fabryka Szpagatu Bracia Goldsztajn, Oderfeld i Oppenheim, w 1898 przekształcona w Towarzystwo Akcyjne Częstochowskich Zakładów Jutowych i Konopnych (od 1900 Częstochowskie Zakłady Wyrobów Włókienniczych „Stradom” SA, Częstochowskie Zakłady Jutowe i Konopne, następnie w Zakłady Wyrobów Włókienniczych „Stradom”; po 1945 Częstochowskie Zakłady Przemysłu Lniarskiego „Stradom”, od 1998 „Stradom” SA). W 1885 powstała Przędzalnia Wełny Czesankowej i Farbiarnia Skór Peltzer i Synowie przekształcona w francuską Spółkę Akcyjną Przemysłu Włókienniczego. W 1903 uruchomiono stację kolejową i przystanek Częstochowa–Stradom (dziś dworzec należy do sąsiedniej dzielnicy). Na terenie folwarku Zacisze należącym do inż. Władysława Bogusławskiego wybudowano w 1906–08 koszary wojskowe; do 1914 stacjonował tu → 14 Mitawski Pułk Dragonów, w 1918 obiekt przejęło Wojsko Polskie. Do 1939 stacjonował tu → 7 pułk artylerii polowej (od 1932 pułk artylerii lekkiej), który wchodził w skład 7 Dywizji Piechoty. Obecnie w zmodernizowanych budynkach mieści się Centralna Szkoła Państwowej Straży Pożarnej (ul. Sabinowska 62/64). W 1918 grunty folwarku Zacisze dzierżawiło 37 osób; w 1933 do obszaru gromady Zacisze należały: wieś Zacisze, kolonia → Sabinów, folwark Sabinów i kolonia Kędory. Stradom należał do gminy → Grabówka. W 1928 został włączony w obręb miasta Częstochowy. Interesującym obiektem historycznym dzielnicy jest kapliczka u zbiegu ulic Piastowskiej i Sabinowskiej, z przełomu XIX i XX w. W 1934 utworzono Klub Kulturalno-Sportowy „Stradom”, obecnie: KS „Stadom” (ul. Sabinowska 11/23); najbardziej znanym piłkarzem klubu był Jakub Błaszczykowski. Samodzielna parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa została erygowana w 1957 (od 1939 istniała tu ekspozytura prowadzona przez księży z Towarzystwa im. św. Franciszka Salezego). Kościół (wg projektu Antoniego Mazura) zbudowano w 1978–90. W 1941 powstał (na terenie Zacisza) cmentarz grzebalny. Na ścianie frontowej Szkoły Podstawowej nr 21 mozaika autorstwa → Stanisława Łyszczarza.

Materiały w Ośrodku Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Andrzej Kuśnierczyk
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/stradom-dzielnica

Szlachta, a ziemiaństwo. Ziemiaństwo z okolic Częstochowy 1793 – 1945

 Szlachta, a ziemiaństwo. Ziemiaństwo z okolic Częstochowy 1793 – 1945


W I RP ziemiaństwo oznaczało szlachtę posesjonatów, albowiem tylko oni, oprócz króla i kościoła, mogli posiadać ziemię. Szlachta wywodziła się z dawnego rycerstwa, panów feudalnych. Szlachectwo mógł nadać również król. Jednym ze sposobów zdobycia szlachectwa był indygenat, czyli nadanie polskiego szlachectwa szlachcie obcej, co zrównywało ją prawami ze szlachtą polską. Poprzez szereg przywilejów szlachta uzyskała dominującą pozycję w społeczeństwie. Dzierżawić ziemię mogła również tylko szlachta.



Dobra Ziemskie posiadane przez szlachtę w okolicach Częstochowy 1783 – 1792:

Apolonia – Karol Biron
Będusz – Jan Nepomucen Rogawski
Błeszno – Amon Karoński i Stanisław Jeziorkowski
Bobolice – Adam Męciński
Borowno – Franciszek Ksawery Paciorkowski
Bór pustkowie – Dominik Błeszyński
Brzeziny pustkowie – Stanisław Jeziorkowski
Brzeziny Górne – Stanisław Stojowski
Bugaj – Stanisław Jeziorkowski
Bystrzanowice – Sebastian Bystrzonowski i Sulewski bądź Sulejowski (imię nieznane)
Ciszówka – Adam Męciński
Choroń – Adam Męciński
Chorzenice – Felicjan Gogolewski
Czepurka – Karol Biron
Dąbie – Stanisław Jeziorkowski
Dąbrowa pustkowie we wsi Brzeziny – Stanisław Jeziorkowski
Dąbrowno – 1783 r.: Sebastian Bystrzonowski i Paszkowski (imię nieznane). 1789 – 1790: Sebastian Bystrzonowski, Muchnicki bądź Muśnicki (imię nieznane), Witkowski (imię nieznane)
Dziadowski folwark – Karol Biron
Dziatki pustkowie z młynem wodnym – Stanisław Jeziorkowski
Garnek – Kajetan Bystrzonowski
Gorzków – Adam Męciński
Górki – Antoni Paciorkowski
Huciska – Adam Męciński
Huta – Aleksander Otfinowski i Jan Trepka
Hutka – Jan Trepka
Janów – Karol Biron
Jaroszów – Adam Męciński
Jaworznik – Adam Męciński
Kamienica Polska – Ignacy Wędrychowski
Kamyk – Antoni Kiedrzyński i Stanisław Jeziorkowski
Karcowa Droga pustkowie – Amon Karoński
Kiedrzyn – Antoni Kiedrzyński
Klepaczka – Ignacy Wędrychowski
Kobyłczyce – 2 części: 1. Maciej Pstrokoński, 2. Jan Nepomucen Woźnicki (1. Marcin Wierciszewski – posesor zastawny, 2. Ignacy Korwin Jaszewski – dzierżawca)
Kotowice – Adam Męciński
Kruszyna – do 1789 r.: Konstancja z Daniłowiczów Potocka. 1789 r.: Adam Potocki
Kuźnica Stara – Antoni Paciorkowski
Kuźniczka – Antoni Paciorkowski
Kuźniczka – Antoni Kiedrzyński
Leśniów – Adam Męciński
Libidza – Zaremba (imię nieznane)
Lipnik – Karol Biron
Lgota Gawronia – Piotr Delpacy
Łutowiec – Adam Męciński
Małusy Małe (Szlacheckie) – 4 części: 2. Ignacy Małuski, 1. Jan Zaborski, 1. kościół
Masłoński Piec – Adam Męciński
Mijaczów – Jan Nepomucen Rogawski
Mirów – Adam Męciński
Moczydła – Adam Męciński
Mokrzeska Wola – Stanisław Tymowski
Mokrzesz – Stanisław Tymowski
Mrzygłód – Anna Borzęcka
Myszków – Adam Męciński
Mzurów – Adam Męciński
Niegowa – Adam Męciński
Niwki – Anna Borzęcka
Nowa Wieś – Amon Karoński
Nowa Wieś – Adam Męciński
Ogorzelnik – Adam Męciński
Ostatni Grosz – Stanisław Jeziorkowski
Piasek – Karol Biron
Pierzchno – 2 części: 1. Jerzy Węglińśki bądź Węgleński, 2. kościół
Podłęże – Antoni Paciorkowski
Ponik – Karol Biron
Postaszowice – Adam Męciński
Potok – Karol Biron
Przewodziszowice – Adam Męciński
Przybynów – Adam Męciński
Przystajń – Antoni Paciorkowski
Rembielice (Szlacheckie) – August Miączyński
Rędziny – 2 części: 1. Jan Kanty Marchocki, 2. Bogumił Małuski
Rząsawy – Hipolit Czarniecki
Rzeki Wielkie i Małe – Jan Komornicki i Anna z Komornickich Tokarska
Siedlec Górny i Dolny – Karol Biron
Siekierowizna (część wsi Stany) – Antoni Paciorkowski
Sędzowa – Jan Trepka
Skowronów – 3 części: 1. Marcin Celejowski, 2. Marcin Borowiecki, 3. Zofia Staniszewska
Słowik – Amon Karoński
Sobuczyna – Amon Karoński
Stany – Antoni Paciorkowski,
Tomiszowice – Adam Męciński
Trzebniów – Adam Męciński
Wały pustkowie z młynem – Dominik Błeszyński
Wierzchowisko – 2 części: 1. Antoni Kiedrzyński, 2. królewszczyzna
Wilkowiecko – 1783 r.: Maksymilian Chodakowski. 1790 r.: Jakub Fryderyk Psarski
Wola Hankowska: 2 części: 1. Bartłomiej Trepka, 2. Antoni Kiedrzyński
Wrzosowa – Dominik Błeszyński
Wyczerpy Górne – Marchocki (imię nieznane)
Wymysłów – Karol Biron
Wysoka Lelowska – Adam Męciński
Zaborze – Adam Męciński
Zagórze – 1783 r.: Ignacy Głowacki. 1790 – 1791: Józef Bukowski
Zalesice – Karol Biron
Zawada – Adam Męciński
Żarki – Adam Męciński
Żuraw – 1783 r.: Piotr Potocki. 1790 – 1791: Karol Biron
Autor: Krzysztof Łągiewka
Źródło: https://www.genealodzy.czestochowa.pl/.../699-ziemianstwo... 

Huta Szkła „Stradom”, założona w 1922 przez spółkę – Udziałowa Huta Szklana „Zacisze”

 Huta Szkła „Stradom”, założona w 1922 przez spółkę – Udziałowa Huta Szklana „Zacisze” i pod taką nazwą funkcjonowała do XI 1926. Wówczas to stała się własnością Zdzisława → Bolesława Rylskich; otrzymała nazwę Huta Szkła „Stradom”. Huta zatrudniała 100 robotników, produkowała butelki monopolowe i apteczne. W związku z brakiem zbytu zakład funkcjonował okresowo. W 1931 wydzierżawiono go Helenie Sieradzkiej, jednak z powodu zaległości finansowych został zajęty przez komornika. We wrześniu 1932 pracownicy huty zorganizowali spółdzielnię i za pożyczkę zaciągniętą od Monopolu Spirytusowego uruchomili fabrykę; kierownikiem spółdzielni był Stanisław Grzegorzewski. Huta dostarczała wyroby dla Monopolu Spirytusowego, Centrali Zakupów Kas Chorych i na prywatny rynek krajowy. W 1934 zatrudniała 236 robotników. W czasie II wojny światowej huta znajdowała się pod zarządem niemieckim. W 1946 została znacjonalizowana, dopiero jednak w 1951 ostatecznie przeszła na własność państwa. Od tr. działała w ramach przedsiębiorstwa → Częstochowskie Huty Szkła. W 1953 hutę zmodernizowano wprowadzono produkcję półautomatyczną. W 1970 została zamknięta, a załoga została przeniesiona do → Huty Szkła „Wyczerpy”.



Informator. 80 lat Częstochowskich Hut Szkła 1897–1977, Częstochowa 1977, s. 10, 11, 12, 13, 14.

Autor: Juliusz Sętowski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/huta-szkla-stradom
Foto: https://czestochowa.wyborcza.pl/.../51,150461,22947336...

Wybuch dynamitu poranił śmiertelnie 12-letniego chłopca. 1925r

 Wybuch dynamitu poranił śmiertelnie 12-letniego chłopca. 1925r

Zamieszkały we wsi Jastrzębiec, gm. Choroń, pow. Będzińskiego, Władysław Sawicki, lat 12, znalazł kapsel wybuchowy, używany przez górników -w kopalni. Manipulując przy nim za pomocą gwoździa, wywołał wybuch. Kapsel eksplodował, raniąc Sawickiego w piersi, twarz i obydwie ręce, miażdżąc u jednej wszystkie pięć palcy. Poszwankowanego w stanie ciężkim odwieziono do szpitala N. M. Panny w Częstochowie.
Źródło: Goniec_Czestochowski_Nr_077_1925

Para koni i wóz za kieliszek wódki! 1924r

 Para koni i wóz za kieliszek wódki! 1924r

Do mieszkańca wsi Huta Stara, Franciszka Kisiela zgłosił się jakiś nieznajomy osobnik z prośbą o wynajęcie koni i odwiezienie go do Żarek. Zgodzono się na 23 miljony mk., jako zadatek zaś nie znajomy wręczył Kisielowi 3 miljony mk.,.. poczem zaprzęgnięto do wozu parę rosłych koni, lejce i bat ujął syn Kisiela, Józef i puszczono się w podróż. Po przybyciu do Żarek nieznajomy zaprosił swego woźnicę „na jednego'. Skończyło się na obfitej libacji i młody Kisiel upił się, jak bela. Wówczas nieznajomy postanowił sam kontynuować podróż, opuścił więc cichaczem nieroztropnego Józefa, wskoczył na wóz i za-ciąwszy konie batem, wyciągniętym galopem ruszył ku Częstochowie. Po drodze w głowie nieznajomego snuły się przyjemne myśli: para dobrych koni i wóz, toć to nawet i w dolarowej walucie spora sumka. At tu nagle na samej rogatce Częstochowy, już poza przejazdem kiedrzyńskim radosne marzenia te nieoczekiwanie przerwał patrol policyjny, ciekawie wypytując skąd jedzie?, dokąd?, po co?, a jak?, a dlaczego? Nieznajomy tedy widząc, że sprawa przegrana, dał nura w odpowiedniej chwili i znikł, jak kamfora. No, ale przynajmniej Franciszek Kisiel odzyskał konie i wóz.


Źródło: Goniec_Czestochowski_Nr_023_1924

Parkitka, nazwa osiedla funkcjonująca od XIX w.

 Parkitka, nazwa osiedla funkcjonująca od XIX w. (także jako pustkowie Parkitne), odnosiła się do terenów stanowiących kiedyś własność królewską w starostwie krzepickim. Przez obszar ten podążali szlakami włościanie od strony → Kiedrzyna i Białej na targ na → Rynku Wieluńskim, także pielgrzymi na Jasną Górę. Z czasem drogi te otrzymały nazwy; od ok. 1911 funkcjonowała ul. Kiedrzyńska (obecnie Łódzka), od 1931 ul. Bielska (obecnie Bialska). W początkach XX w. właścicielami na Parkitce byli m.in. → Ignacy Kapalski, → Józef Stysiński, → Paweł Czakiert, Leon Parkitny. Do 1914 tereny te służyły jako poligon wojskowy garnizonu rosyjskiego. Od lat 20. XX w. Parkitka stanowiła osobną dzielnicę, planowano tu budowę szpitala miejskiego. Powstał dopiero w 1982–2000 (→ Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Najświętszej Maryi Panny). Od 1988 prowadzona przez → Spółdzielnię Mieszkaniową „Parkitka” zabudowa terenów przy ulicach: Okulickiego, Łódzkiej i Małopolskiej; w 1988–99 wzniesiono ponad 30 budynków, trzy pawilony handlowo-usługowe i przedszkole oraz osiem budynków z 66 segmentami (w osiedlu „Słonecznym”). Pomiędzy ulicami Bialską a Zakopiańską znajdują się ulice, przy których dominuje zabudowa jednorodzinna. Część ul. Bialskiej to zabytkowa → Aleja Brzozowa (wraz ze ścieżką edukacyjną, przyrodniczą). Przy ul. Bialskiej znajduje się kościół parafialny pw. św. Kacpra del Bufalo, → Sanktuarium Krwi Chrystusa i dom zakonny. U zbiegu ul. Wrocławskiej i Oławskiej → Muzeum Wyobraźni Tomasza Sętowskiego. Od 1995 Parkitka wraz z Częstochówką stanowią jedną dzielnicę w podziale administracyjnym miasta.



„Goniec Częstochowski 1915, nr 121, s. 2; – Handlowiec. Kalendarz dla spraw handlu i przemysłu m. Częstochowy na 1914 r., [Częstochowa 1914?], (wykaz właścicieli nieruchomości); „Almanach Częstochowy” 1999, s. 182; – materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Juliusz Sętowski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/parkitka

1965r. Kariera w rytmie passdoble.