Dworzec Państwowej Komunikacji Samochodowej w Częstochowie,

 Dworzec Państwowej Komunikacji Samochodowej w Częstochowie, oddany w 1931 obiekt przeznaczony decyzją starosty powiatu częstochowskiego do obsługi zamiejskiego ruchu pasażerskiego komunikacją samochodową znajdował się przy ul. Wilsona 6; wybudowany przez oddział częstochowski → Związku Strzeleckiego. 23 VI 1964 tymczasowy dworzec autobusowy umiejscowiono przy ul. Świerczewskiego (Piłsudskiego). Na parterze budynków nr 21 i 23 przy tejże ulicy znajdowały się kasy biletowe, dyspozytornia, mała poczekalnia, magazyn biletów zapasowych, pokój wypoczynkowy dla załóg konduktorskich i ubikacje dla personelu. Decyzję o budowie dworca autobusowego koło skrzyżowania al. Wolności i Sobieskiego podjęto w 1959, lecz prace przy wznoszeniu pawilonów rozpoczęto dopiero w 1970; wykonywało je → Częstochowskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. Obiekt oddano do użytku 29 IV 1973; budynek, zaprojektowany przez architektów: M. Markiewicz-Migalską i W. Zalejskiego, składa się z pawilonu kasowego i poczekalni połączonych holem. Na zewnątrz znajdują się zadaszone wiaty dla pasażerów, a także tzw. strefa wyczekiwania dla autobusów, gdzie przebywają one przed podstawieniem na określone stanowiska.

Janusz Pawlikowski, Kalendarium częstochowskie czyli wybór dat z historii miasta i jego mieszkańców od roku 1220, Częstochowa 2001, s. 83; – Bogdan Snoch, Mała encyklopedia Częstochowy, Częstochowa 2002, s. 58; – „Życie Częstochowy” 1959, nr 271, s. 8, 1964, nr 150, s. 6, 1970, nr 69, s. 1, 1971, nr 81, s. 10, 1990, nr 215, s. 8; – materiały (wycinki prasowe) w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Paweł Michalski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/.../dworzec...

Kino „Relax”

 Kino „Relax”, nazwę wybrali w plebiscycie czytelnicy „Życia Częstochowy”, wznoszono je przy → alei Pokoju przez dziesięć lat, uruchomione zostało 22 VII 1967. Widownia mogła pomieścić 500 widzów. Projektowane jako kino dzielnicowe, w krótkim czasie stało się placówką oddziałującą na całe miasto. Tylko w pierwszym roku funkcjonowania kino odwiedziły 224 tys. widzów. Prowadzono działalność studyjną, od 1968 organizowano dni studyjne, przy kinie działał Ośrodek Kultury Filmowej (kierował nim Tadeusz Piersiak), odbywały się spotkania działaczy ruchu studyjnego z całego kraju. Organizowano też spotkania ze znanymi aktorami polskimi, konkursy – plebiscyty dla widzów, konkursy plastyczne dla dzieci i młodzieży na plakat filmowy. Projekcjom filmowym towarzyszyły czasem występy muzyczne (np. w 1979 przed filmem Bitwa o Midway wystąpiła piosenkarka Jana Kocianowa). W sali kina odbywały się koncerty, m.in. grup rockowych. Wprowadzano nowinki techniczne, np. w 1979 zamontowano aparaturę potęgującą efekty wywołujące grozę. W opinii społecznej kino to konkurowało z kinem „Wolność” o miano najlepszego w mieście. Pierwszym i długoletnim dyrektorem kina był Zygmunt Chmielarz. W początkach lat 90. liczba widzów drastycznie spadała, odwoływano seanse. W 2000 kino odwiedziło zaledwie 5 tys. osób. W lutym 2001 zostało zamknięte, przez jakiś czas w budynku działały zakłady usługowe, później uruchomiono tam dyskont spożywczy.

Raków. Vademecum dzielnicy Częstochowy, Częstochowa 2019, s. 16–17.

Autor: Juliusz Sętowski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/kino-relax 

Kursy dla analfabetów (Częstochowa)

 Kursy dla analfabetów (Częstochowa) , zorganizowane jesienią 1914 przez → Towarzystwo Opieki Szkolnej, dofinansowane przez → Radę Miejską (subwencją w wysokości 50 rubli). W r. szkolnym 1914/15 funkcjonowały oddziały: przy ul. → Staszica 3 (od 26 XI 1914, w budynku → Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan), przy ul. św. Barbary (od 12 II 1915), przy szkole → Jana Wróblewskiego w Ostatnim Groszu (od marca 1915). W oddziale przy ul Staszica wykładano język polski i arytmetykę oraz wygłaszano pogadanki obejmujące: historię Polski (Józef Sieciński), historię Polski porozbiorową (→ Józef Grygosiński), etykę (ks. → Wacław Kneblewski), przyrodę żywą (→ Jan Prüffer) i nieożywioną (J. Zieliński), geografię, głównie ziem polskich (J. Wróblewski), produkty spożywcze (Stajewski). W oddziale przy ul. św. Barbary oprócz wykładów z języka polskiego i arytmetyki wygłaszano pogadanki na temat: religii (ks. Bolesław Szymanowski), spraw chrześcijańsko-społecznych (ks. → Marian Nassalski), geografii (Maria Rayska), pisarzy polskich (Tadeusz Nassalski), przyrodnicze (J. Prüffer) i o higienie (dr → Karol Tomaszewski). W oddziale w Ostatnim Groszu nauczano języka polskiego, rachunków, dziejów ojczystych, geografii, przyrody i przemysłu (pracowali tu: A. Austenowa, W. Bargieł, J. Markiewiczowa, W. Szmidla, Z. Wiznerówna, W. Wojtkiewiczówna, J. Wróblewska, Z. Wróblewska, J. Wróblewski, M. Zawadzka). W r. szkolnym 1915/16 zamknięto oddziały: przy ul. Barbary, przy ul. Staszica, otwarto nowy oddział przy szkole → Stanisława Kożana przy ul. Stradomskiej; wykładano tam: język polski i literaturę polską, arytmetykę, historię Polski, geografię i przyrodę. Co niedzielę wygłaszano pogadanki: o ruchu spółdzielczym (→ Julian Bugajski), historii polskiej (→ Józef Dziuba, S. Kożan), Mickiewiczu (J. Kozłowska), przyrodoznawstwie (J. Prüffer i Edmund Sojecki). Kadrę nauczycielską stanowili: ks. Zygmunt Zawadzki, J. Celmerówna, H. Goszczyńska, J. Karpińska, J. Kozłowska, M. Szafnicka, K. Wichurzanka, → Konstanty Januszajtis, S. Kożan i Boglewska. W 1915–19 funkcjonowały kursy dla analfabetów żydowskich. Uczyło się na nich (bezpłatnie) czytać i pisać po polsku 797 osób (539 kobiet i 258 mężczyzn w wieku od 16 do 24 lat). Podręczniki również udostępniano bezpłatnie (jednak ich odbiór wiązał się z wpłatą kaucji). Uczestnicy kursów poznawali pisownię i gramatykę języka polskiego oraz podstawowe działania z arytmetyki. Przy kursach działała biblioteka; znajdowały się tam dzieła naukowe (323), książki dla dzieci i młodzieży (489) oraz beletrystyka (770). Z książek korzystały również dzieci z kompletów popołudniowych utworzonych w 1917 przez → Towarzystwo Szerzenia Oświaty wśród Żydów. Komplety te przeznaczone były dla dzieci poniżej 15 lat, które z różnych względów nie mogły uczęszczać do szkół dziennych lub takich, które ukończyły kurs szkół elementarnych a chciały kontynuować naukę; uczono języka polskiego, arytmetyki, przyrody, geografii i historii. Na początku 1917 uczęszczało na kursy 78 dzieci, w grudniu tr. było ich 165.

Materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Paweł Michalski
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/.../kursy-dla...

Dziwny zgon wieśniaka we wsi Zawada pod Kamienicą Polską. 1935r

 Dziwny zgon wieśniaka we wsi Zawada pod Kamienicą Polską. 1935r

Stanisław Kidawa, 72-letni gospodarz we wsi Zawada, tak przejął się śmiercią. swojego szwagra, Ś. p. Józefa Sitka, o którego zgonie donosiliśmy, że rozchorował się, bynajmniej jednakże nie zdradzając objawów poważnej choroby. To też nie sprowadzono mu nawet lekarza, gdyż mniemano, że starzec poprostu „przejął się" śmiercią krewnego. A to podchorobowy stan Kidawy nie ustępował i w ub. piątek wezwano doń księdza, by pojednał się z Bogiem. Zaś w ub. sobotę rano Kidawa wstał jak zwykle, i udał się na podwórze. by po swojemu dojrzeć gospodarstwa. Raptem jednakże powrócił „z obejścia" i spowrotem położył się do łóżka, umierając ..punktualnie w tydzień po zgonie swojego szwagra, którego śmierć była jakoby bezpośrednią przyczyną choroby, a następnie dziwnego zgonu ś. p. Stanisława Kidawy. Zmarły wieśniak znany był szeroko w okolicy, jako domowy „weterynarz", powszechnie wzywany do chorych korni których niewątpliwie był on nieprzeciętnym znawcę. Źródło: Goniec_Czestochowski_Nr_066_1935

Z wiejskich stosunków . O budowę szosy ze wsi Własna do szosy częstochowskiej. 1933r

 Z wiejskich stosunków . O budowę szosy ze wsi Własna do szosy częstochowskiej. 1933r

Mieszkańcy wsi Własna w gminie, Rększowice oraz okupnicy położonego w tejże gminie majątku państ. Klepaczka, — od dawna już czynią starania i za biegi bezskuteczne, aby drogę wiodącą poprzez ich wieś, a łączącą się z szosą główną do Częstochowy, przebudować na szosę. Bezwątpienia, że projekt ten należy uważać za zewszechmiar godny poparcia, gdyż wybudowanie kilku kilometrów szosy, która połączyła by parafie Starcza oraz pobliski Śląsk z szosą główną do Częstochowy, — jest sprawą pierwszorzędnej doniosłości w naszej okolicy. Jednakże piękny projekt napotyka stale na trudności ze strony pewnych czynników w gminie Rększowice, które na czele z tamtejszym sekretarzem gminy paraliżowały szlachetne wysiłki gromady wsi Własna, zmuszając, mieszkańców tejże oraz okupników majątku państw. Klepaczka, by swoje świadczenia drogowe wykonywali oni na budującej się drodze odległej, koło wsi Wąsosz, która to droga ma bezsprzecznie mniejsze znaczenie komunikacyjne, a nie na drodze bezpośrednio łączącej się z szosą główną do Częstochowy. Mimo to gromada wsi Własna wraz, z okupnikami Klepaczki samorzutnie przystąpiła do budowy tego ważnego odcinka drogi, korzystając przytem bez płatnie z materiału potrzebnego do budowy szosy, który czerpie się z terenów gromadzkich pobliskich w Kamienicy Polskiej, gdzie sprawa budowy tej drogi znajduje wcale nie mniejsze zrozumienie, aniżeli w samej parafii starczańskiej. I w ten sposób wybudowano już blisko 1 kilometr drogi oraz zniwelowano podbudowe daleko więcej jeszcze, lecz ostatnio samorzutna praca chętnych włościan zatrzymała się czegoś, gdyż widocznie byleby zbyt uciążliwe dla nich pracować dobrowolnie przy budowle tej drogi, skoro w myśl pobożnych życzeń owych „czynników przeciwnych", mieliby oni niezależnie od tego ponosić swoje świadczenia drogowe w gotówce bądź w naturze, pracując przy budowie tamtej drogi, mniej ważnej koło wsi Wąsosz. To też rozgoryczona gromada wsi Własna, po licznych naradach i „zebraniach gromadzkich", które. bardzo często nie dochodziły do skutku, zwróciła się wreszcie do p. starosty częstochowiskiego z prośbą o rozpatrzenie tej sprawy, by można byto bez przeszkód ze strony „czyników przeciwnych" przystąpić na serio do budowy tej drogi. I w tym celu właśnie w ub. sobotę w godzinach popołudniowych przybył na miejsce p. starosta Eustachiewicz wraz z powiatowym inżynierem drogowym i, inspektorem samorządu gminnego, by zbadać osobiście panujący stan rzeczy, oraz naocznie przekonać się o wszystkiem, a następnie wydać odpowiednie zarządzenia ku zadowoleniu tamtejszeigo ogółu i wspólnemu interesowi całej okolicy. P. starosta Eustachiewicz ze swymi urzędnikami przybył najpierw do Kamienicy Polskiej, gdzie badał gromadzkie tereny, skąd czerpię się materiał do budowy drogi, następnie zaś udał się na ten budujący się odcinek szosy, wreszcie pojechał także do Starczy i spędziwszy chwilę na miejscowej plebanii odjechał do Częstochowy z powrotem. Jot.
Źródlo: Goniec Częstochowski, 1933, R. 28, No 123

Zawadowie. Częstochowa.

 Zawadowie. Częstochowa.

Zawada Karol (1860–1916), ogrodnik, działacz społeczny. Ur. w 1860 w Rudnikach, powiat wieluński, był synem Augusta (1828–1903) ogrodnika, właściciela majątku ziemskiego zwanego Zawady, który ciągnął się od ul. Jasnogórskiej aż do wsi Kiedrzyn (obecnie część dzielnicy Tysiąclecie); matką jego była Joanna z Drabikowskich (1832–1907), bratem → Władysław, a siostrami: Wanda, zamężna Malinowska (1869–1924) i Emilia, zamężna Szczecińska (1879–1936). Zawada ukończył → Progimnazjum Męskie w Częstochowie, następnie gimnazjum w Warszawie. Kształcił się dalej w zakresie ogrodnictwa: w Warszawie, Heidelbergu i Lipsku. Ostatecznie ukończył Królewski Instytut Pomologiczny w Prószkowie (Proskau, Prosków) koło Opola (rzekomo miał tam uzyskać stopień doktora pomologii, co było jednak negowane już przez współczesnych). Praktykę ogrodniczą odbywał w ogrodach aklimatyzacyjnych i pomologicznych we Francji, Belgii, Niemczech i Rosji. W październiku 1891 założył pierwszą w Królestwie Polskim dwukursową szkołę ogrodniczą; należała ona do kategorii najniższych, o wyłącznie praktycznym kierunku nauczania, który był urozmaicany jedynie pogadankami z zakresu teorii. W 1898 szkoła Zawady otrzymała wspomnienie drugiego stopnia, a w lutym 1902 władze rosyjskie po przeprowadzonej kontroli zamknęły szkołę. W grudniu 1891 Zawada był inicjatorem rozpowszechnionej przez „Kurier Codzienny” akcji zadrzewiania dróg i obejść domowych. Uczestniczył w zjazdach ogrodników oraz wielu wystawach ogrodniczych w kraju i w Europie; m.in. na wystawie w Petersburgu w 1894 otrzymał trzy złote medale. Corocznie urządzał w swoim gospodarstwie ogrodniczym wystawę róż. W 1906 był współzałożycielem → Częstochowskiego Towarzystwa Ogrodniczego (CzTO); od sierpnia tr. aż do śmierci w 1916 pełnił funkcję prezesa CzTO. Kierowane przez niego stowarzyszenie organizowało odczyty, pogadanki, zwiedzanie gospodarstw ogrodniczych i rolniczych; Zawada wielokrotnie występował jako prelegent. W 1907 z jego inicjatywy utworzone zostało w Częstochowie kółko rolnicze. Od 1912 zebrania CzTO odbywały się w dworku Zawady przy ul. Szkolnej (J. Dąbrowskiego). W 1903–07 po zaciągnięciu kredytu wybudował na terenie swojej posiadłości przy ul. Ciemnej (J. Dąbrowskiego) koszary (→ koszary Zawady) dla stacjonujących w mieście 7 i 8 pułków strzelców. Był jednym z organizatorów → Wystawy Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie; w 1907 wybrano go do Komisji Tymczasowej Wystawy, a w roku następnym został członkiem Komitetu Wystawowego. Na terenie zakładu ogrodniczego Zawady organizowano zabawy, z których dochód przeznaczany był na cele charytatywne, przeważnie na rzecz → Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan, którego był członkiem, na tzw. wpisy szkolne niezamożnych uczniów miejscowych gimnazjów, a także na CzTO. Przed 1916 Zawada zapisał koszary, których był właścicielem (o wartości 400 tysięcy rubli) i teren, na którym zostały wybudowane, na rzecz instytucji dobroczynnych w mieście. Zawada był członkiem komisji sanitarnej miasta, należał również do Towarzystwa Wzajemnego Kredytu dla Przemysłu i Handlu oraz Częstochowskiego Towarzystwa Pożyczkowo-Oszczędnościowego. Zm. 19 XII 1916 w Częstochowie, pochowany został na cmentarzu św. Rocha, w sektorze 14, rząd A, grób nr 7.

Jego żoną była Cecylia Szczecińska (1876–1918). W małżeństwie z nią nie miał dzieci.

Edmund Bąkowski, Olga Bąkowska, Zarys historii klasy robotniczej w okręgu częstochowskim w latach 1864–1918, Częstochowa 1985, s. 86; Aleksander Gąsiorski, Historia częstochowskiego pieniądza zastępczego 1861–1939, Częstochowa 1995, s. 30; Jerzy Górecki, Szkoła ogrodnicza Karola Zawady w Częstochowie 1891–1902, „Nad Wartą” 1997, nr 1, s. 16; Jerzy Górecki, Fałszywy doktor, „Gazeta Częstochowska” 1999, nr 8, s. 10 (dotyczy także brata Władysława); Bogdan Jastrzębski, Historia rozwoju ogrodnictwa regionu Częstochowskiego, Częstochowa 1983, s. 5 (dotyczy ojca Augusta), 32, 35; Przewodnik po Wystawie Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie 1909 r., Częstochowa 1909, s. 5; Feliks Romanowski, Przewodnik po Częstochowie dla pątników i turystów, Kraków 1893, s. V (ogłoszenia) /dotyczy także ojca Augusta/; – „Dziennik Częstochowski” 1906, nr 266, s. 2; „Głos Ludu” 1907, nr 101, s. 22; „Goniec Częstochowski” 1907, nr 1, s. 2, nr 24, s. 2, nr 94, s. 2 (dotyczy matki, Joanny), nr 167, s. 2, nr 185, s. 2, nr 364, s. 3, 1908, nr 142, s. 2, nr 151, s. 2, nr 255, s. 3, 1912, nr 77, s. 2, nr 252, s. 2, 1914, nr 211, s. 2, 1916, nr 265, s. 2, nr 266, s. 2 (wspomnienie pośmiertne), 1918, nr 224, s. 1 (dotyczy żony Cecylii); Handlowiec. Kalendarz dla spraw handlu i przemysłu m. Częstochowy na 1914 r., [Częstochowa 1914?], s. 174; „Kurier Codzienny” 1891, nr 344; „Nad Wartą” 1967, nr 6, s. 4; „Przegląd Tygodniowy” 1895, nr 16, s. 249; „Tydzień” 1901, nr 6, s. 4.

Zawada Władysław (1863–1919), ogrodnik, dyrektor ogrodu botanicznego w Renzie. Ur. w 1863 w Rudnikach, powiat wieluński, był synem Augusta (1828–1903), ogrodnika, oraz Joanny z Drabikowskich (1832–1907), bratem → Karola, Wandy, zamężnej Malinowskiej (1869–1924) i Emilii, zamężnej Szczecińskiej (1879–1936). Ukończył gimnazjum w Warszawie, następnie studiował w Królewskim Instytucie Pomologicznym w Prószkowie (Proskau, Prosków) k. Opola. Po ukończeniu (z odznaczeniem) studiów i otrzymaniu tytułu botanika architekta powrócił do Królestwa Polskiego, gdzie przez jakiś czas zdobywał wiedzę praktyczną w zakresie ogrodnictwa. W 1886–89 objął posadę ogrodnika w Cesarskim Ogrodzie Botanicznym w Petersburgu. W 1890–94 pełnił funkcję dyrektora ogrodu botanicznego w Penzie. W tym okresie był też naczelnym, a przez pewien czas także dyrektorem tamtejszej szkoły botanicznej. Około 1900 wezwany przez ojca Augusta przyjechał do Częstochowy. Znacznie rozszerzył ogród ojca, prowadził hodowlę szkółek. Po śmierci ojca za część majątku ziemskiego, który mu przypadł w udziale, utworzył zakład ogrodniczy „Halinów” (przy ul. Szkolnej /Dąbrowskiego/): eksponaty z tego zakładu były prezentowane przez niego na wystawach, m.in. w Warszawie, Petersburgu. W swoim zakładzie prowadził warzywnictwo, owocarstwo, szkółkarstwo liczące 150 tysięcy drzew owocowych (grusze, jabłonie, śliwy, wiśnie) i ozdobnych (wiązy, tuje, lipy wielkolistne). Od 1903 zajął się hodowlą kwiatów; początkowo sprowadzał kwiaty z Holandii, Stanów Zjednoczonych, później sam pracował nad tworzeniem nowych odmian. Wyhodowanym przez siebie nowym odmianom kwiatów (szczególnie mieczykom) nadawał nazwy związane z historią i kulturą Polski: „Polonia”, „Litwa”, „Kopernik”, „Kordecki”, „Mickiewicz”, „Słowacki”, „Chopin”, „Matejko”. Na terenie zakładu ogrodniczego „Halinów” organizował wystawy kwiatów; m.in. w lipcu 1907 na wystawie pokazał ok. 5 tysięcy róż różnych odmian, a także goździki, hiacynty, lilie. Zm. 4 I 1919 w Częstochowie, został pochowany na cmentarzu św. Rocha, w sektorze 14, rząd 9, grób nr 3.

Zawada przypuszczalnie rodziny nie założył.


„Gazeta Częstochowska” 1999, nr 8, s. 10 (dotyczy też brata Karola); „Goniec Częstochowski” 1907, nr 81, s. 2, nr 257, s. 2, 1909, nr 99, s. 2, 1915, nr 100, s. 2, 1919, nr 4, s. 1, 4 (wspomnienie pośmiertne); „Wiadomości Częstochowskie” 1906, nr 105, s. 2.

Autor: Juliusz Sętowski Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/zawada-karol https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/zawada-wladyslaw

Fotograf. Wesołowski Wacław Mateusz (1872–1924)

 Fotograf. Wesołowski Wacław Mateusz (1872–1924), fotograf, właściciel zakładu fotograficznego. Ur. we wsi Piotrów, powiat gostyniński, był synem Kazimierza i Pauliny z Dobrowolskich, bratem Bronisława (1882–1956), także fotografa, z którym prowadził zakład. Jego wuj Stanisław Karpiński prowadził zakład fotograficzny w Łowiczu (przy Starym Rynku 2).

Wesołowski od ok. 1906 mieszkał w Łowiczu, gdzie w 1907 przejął od wuja atelier fotograficzne i prowadził (z bratem?) pod nazwą „Pracownia portretów i skład listew” (przy Starym Rynku 2). Od stycznia 1909 do przynajmniej 1911 prowadził zakład fotograficzny w Częstochowie, w narożnym budynku II Aleja 26, róg ul. Teatralnej (al. Kościuszki). Jego fotografie odznaczały się wysokim poziomem artystycznym i technicznym. W 1909 otrzymał złoty medal za fotografie prezentowane podczas → Wystawy Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie. Już po zakończeniu Wystawy wykonał (przypuszczalnie na zamówienie władz miasta) serię zdjęć przedstawiających najciekawsze architektonicznie obiekty i miejsca w Częstochowie oraz zbiorowe fotografie członków władz miasta i powiatu częstochowskiego (fotografie te znajdują się w zbiorach Muzeum Częstochowskiego). W 1910 fotografował koronację obrazu → Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze. Zakład Artystyczno-Fotograficzny W. Wesołowskiego oferował do sprzedaży albumy z widokami Jasnej Góry i miasta. Według jego fotografii ukazało się ponad 20 pocztówek (wydane zostały nakładem braci Rzepkowiczów w Warszawie). Przed 1914 przeniósł swój zakład do Żyrardowa, lecz w 1915–16 ponownie prowadził go w Częstochowie (przy II Alei 29). Powrócił następnie do Łowicza, gdzie do 1924 pracował jako fotograf. Zm. 4 XI 1924 w Łowiczu, pochowany został na miejscowym cmentarzu.

W małżeństwie (od 2 VI 1906 w Łowiczu) z Różą Pstruszeńską (1884–) miał syna Jerzego Tadeusza (1909–99).

Andrzej Zembik, Fotografia częstochowska w latach 1847–1939, „Prace Naukowe WSP w Częstochowie”, seria: Wychowanie Artystyczne, 1993, z. IV, s. 127; – „Goniec Częstochowski” 1908, nr 330, s. 1, 1909, nr 182, s. 4; – Częstochowski poradnik reklamowy 1911, s. 77; – materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Autor: Juliusz Sętowski , Andrzej Kuśnierczyk
Źródło: https://encyklopedia.czestochowa.pl/.../wesolowski-waclaw...