PRZEWODNIK PO KAMIENICY POLSKIEJ
Dom Skowrońskich.
Drewniany, z podsieniem, kryty wysoką strzechą. Zbudowany w drugiej połowie XIX w. W okresie międzywojennym oznaczony nr. 70, po wojnie nr. 150. Rozebrany pod koniec lat 70. XX w. W roku 1933 własność Antoniego Skowrońskiego, ur. 15 czerwca 1884 r., kowala (syna Józefa i Albiny z Hejzralów); jego żoną była Waleria z Zalejskich, ur.27 września 1882 r. (córka Ignacego i Anny z Conrów). Zameldowani w tym domu w 1933: syn Czesław (ur.13 VII 1913) kapral podchorąży rez., syn Edmund (ur.10 XI 1914), kowal, córka Hilaria (ur.14 I 1920) i syn Stanisław Izydor (10 V 1921); ponadto teściowa AntoniegoSkowrońskiego, Anna Zalejska z Conrów (córka Floriana i Elżbiety Nagel) ur. 2 VII 1851 w Hucie Starej A.
Czesław Skowroński był absolwentem Seminarium Nauczycielskiego im. Tadeusza Kościuszki w Częstochowie, w czasie okupacji żołnierz AK, pseudonim Kret. W stopniu ppor. dowodził II plutonem batalionu ”Las” (dowódca batalionu - Mieczysław Tarchalski pseudonim Marcin), wchodzącym w skład 74 pułku piechoty AK; pluton odznaczył się w walce z żandarmerią niemiecką pod Krzepinem 28 X 1944. Po wojnie mieszkał w Krakowie.
Stanisław Skowroński - w ostatnich dniach sierpnia i dwóch pierwszych dniach września 1939 r. należał do ochotniczej straży obywatelskiej, której zadaniem była ochrona wsi - po ewakuacji posterunku Policji Państwowej, władz gminy (wraz aktami) oraz placówki pocztowej. Do straży należeli m.in. Ryszard Walenta, Stanisław Zalejski (prezes Klubu Cyklistów), Bronisław Najnigier, Jan Błaszczyk, Zygmunt Coner. W 1940 r. został zaprzysiężony do pierwszej organizacji konspiracyjnej, której działalność przerwały aresztowania, do obozu w Dachau trafili m.in. Bronisław Najnigier, Tadeusz Polaczek, Władysław i Franciszek Kapuścińscy.
Autor: Andrzej Kuśnierczyk - „Korzenie”. 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz