Leksykon Regionalny. Brunon Edward Paprocki.

 Leksykon Regionalny. Brunon Edward Paprocki.

Brunon Edward PAPROCKL Urodził się 6 października 1879 w Krzepicach, był synem Stanisława i Agnieszki z Łebków. Po ukończeniu Szkoły Wawelberga i Rotwanda w Warszawie wyjechał do Paryża, by kontynuować studia w „Ecole des Beaux Arts", gdzie uzyskał dyplom inżyniera architekta.

W roku 1907 wrócił do kraju; wykonał wiele prac projektowych; w 1909 r. uczestniczył w projektowaniu pawilonów na Wystawę Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie, zaprojektował ciekawy gmach Muzeum Higienicznego w Częstochowie w parku podjasnogórskim (obecnie pawilon Muzeum Częstochowskiego), uczestniczył w projektowaniu domu W. Ks. Michała Romanowa (tzw. Dom Księcia) w Częstochowie. Jego dziełami są m.in. Pasaż Senatorski przy ul. Miodowej w Warszawie, kościół św. Michała oraz własny ,,mały pałac’’w stylu art noveaux nad Utratą w pobliżu Warszawy ( dziesiejszy Piastów). Niestety ta niezwykła rezdencja zniszczała. Paprocki uznawany jest za współautora Pałacu. Biskupów Krakowskich, pracował nad odbudową Pałacu Sobańskich w Guzowie.

Projekt kościoła św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klemensowicach na Lubelszczyźnie nie doczekał się realizacji, bowiem (łącząc cechy romańskie i bizantyjskie) zbyt przypominał cerkiew. Przede wszystkim jest projektantem gmachu apteki Bielobradków w Kamienicy Polskiej. Okazuje się, że z tą rodziną był spokrewniony. (Piotrze Geraschu, pomóż łaskawie odkryć te fakty!). W czasie I wojny służył w szeregach Legionów Polskich, dosłużył się stopnia ppłk. Dobra znajomość języka francuskiego pozwoliła mu uczestniczyć w misji repatriacyjnej w Moskwie. Wybudował dla siebie willę w Piastowie pod Warszawą, którą odsprzedał wojsku. Miał naturę ekscentryka. Wjeżdżał konno do jadalni na piętrze domu. Ze stylizowanej (w duchu mauretańskim) wieży trąbił o zachodzie słońca na cztery strony świata. Wygrał konkurs na projekt przebudowy bazyliki św.

Róży z Limy, co otworzyło mu drogę do sukcesu. Skwapliwie z tej szansy skorzystał. W stolicy Peru zaprojektował Pałac Sprawiedliwości (Palacio de Justicia) i gmach Sądu Najwyższego. Był profesorem katedry architektury w wyższej szkole politechnicznej w Limie oraz katedry historii sztuki. Pracował także w Argentynie, gdzie zamieszkał w 1931 oraz w Paragwaju, gdzie zmarł (w Asuncion) w 1946. Został pochowany w Posadas w Argentynie, choć wyraził życzenie, by jego ciało zostało przewieziono do Polski. Pewna zakochana w nim mieszkanka Kamienicy Polskiej odbyła daleką wyprawę za ocean, niestety znany architekt był nie tylko bogaty, ale także się ożenił. Z Polką. Swej kochance mógł zaproponować jedynie status gosposi. Podrażniona w swej kobiecej dumie kamieniczanka wróciła do kraju. Tę historię kładę na karb fantazji mojego informatora. Ale kto wie, czy w tej opowieści nie zawarta jet duża doza prawdy? Materiał godny filmu.
Źródło: Kwartalnik ,,Korzenie” nr98, R.: XXVI, 3/2016 https://www.facebook.com/paprocki.bruno/?epa=SEARCH_BOX